Сонау Ақсақ Темір дәуірінен жетіпті дейтін сөз бар. «Бір шеге бір тағаны (нәл), бір таға бір атты, бір ат бір адамды, бір адам бір елді құтқарады». Сол мемлекеттің береке-байлығын арттыратын бір ұнсыр, сөз жоқ, салық. Көне кезеңде малын базарға жетектеген кісі «аяқбасты» төлеген. Бұл байырғы қаржы термині. Әр адамның қазынаға қосқан үлесі әлгі шеге іспеттес. «Көптің түкірігін» көл етеді.

«Кәмелеттік жасқа толмаған баламды кінәсін толықтай дәлелдемей жатып үш жылға бас бостандығынан айырды. Әділдік қайда?» – деген Дәнехан апамыз редакциямыздан көмек сұрай келіпті. Ашынған ананың ақиқат іздеп бармаған жері, баспаған тауы қалмапты.

Қазақ телевизиясы дегенде, көпшіліктің көз алдына кешегі телевизияның «алтын ғасырына» баланған кезең елестейді. Себебі ол кезеңде теледидар елдің ақылшысына, батагөй абызына, тынысы мен қамқоршысына айналған еді.

Қырық жыл айдауда жүрген автор өзінің жүріп өткен соқпағын түгелдей қағазға түсіріп, өзі өмір сүріп жатқан қоғамның қарама-қайшылықтарын, қым-қуыт тіршіліктегі кісіліктер мен пендешіліктерді үлкен туынды етіп дүниеге келтірді. Енді осы Қажығұмар Шабданұлы туралы аз-кем ақпарат бере кетейік.